Nu alleen nog de juiste berg beklimmen..

Ik gooi mijn benen opzij en klauter met een nog ietwat duf hoofd van mijn hoogslaper af. Ik loop in de richting van de wc. En terwijl ik dat doe adem ik eens even diep in. Op dat moment komen er uit het niets beelden bij mij op. Ik zie een weg omhoog, de berg op. En bomen die vol in bloei staan. Ik zie een speeltuin, die ik van achter naar voren ken. En ik zie een zwembad, met een veldje ernaast met in het midden een boom.

Dit gebeurt in een fractie van een seconde, maar ik weet het.

Ik wil zo ontzettend graag weer op vakantie.

Ik wil toch nog even terug komen op mijn vorige bericht. Want ik wil niet dat iedereen nu denkt dat ik denk dat ik er alleen voor sta. Dat is namelijk niet aan de orde. Het een prachtig nummer en sommige delen daarvan zijn wel erg van toepassing op mij. Vooral het eerste couplet is helemaal Anne. Ik weet simpelweg gewoon niet wat ik wil. Dat is al jaren een issue voor mij, maar ik weet het nog steeds niet. En vooral de laatste tijd komt het weer erg naar voren. Ik heb het druk met school, ik moet mezelf evalueren voor alle vakken en ik ben bezig een klein stukje te regisseren. Daarin kom ik mezelf gewoon continue tegen. En dat is soms best wel vermoeiend.

Het niet kunnen kiezen en niet weten wat ik wil, kom ik weer tegen. Al in de kleuterklas kon ik niet kiezen of ik in de poppenhoek wilde of in de leeshoek. Uiteindelijk wer het de leeshoek en daar ben ik achteraf heel blij mee. Maar dit was een kleine keuze, het had nou niet bepaald en belang. Toen ik echter in de 3e klas van het vwo zat, moest ik ineens kiezen welk profiel ik wilde gaan doen. Ik werd gedwongen om te gaan denken welke kant ik later op wilde gaan. Maar hoe kon ik dat toen al weten? Nouja, ik kon dat dus niet. Ik koos voor N&G met exacte vakken, maar eigenlijk ben ik toch meer van de cultuur kant. Maarja, wist ik veel waar ik later terecht zou komen, wat mij betreft kon alles wel.

En dan zit je in je examenjaar. Op verjaardagen vragen familieleden constant: "Zo en wat ga je daarna doen?" En dan haalde ik mijn schouders op. Ik had werkelijk geen idee. Ik had wel zo hier en daar open dagen bezocht en opleidingen bekeken. Maar er zat gewoon niets bij waar ik daadwerkelijk 4 jaar mee bezig wilde zijn. En dat punt vond ik toch wel een essentieel deel van een opleidingskeuze. Uiteindelijk heb ik toch een keuze gemaakt, maar eigenlijk ook weer niet. Ik koos ervoor om een jaartje voor mezelf te nemen. Opzich was dat al heel wat, ik wist in ieder geval dat ik nog niet ging studeren. Maar wat ik dan wel ging doen..? Dat liet ik nog een beetje in het midden liggen.

En nu zit ik hier, tegen het eind van mijn eerste jaar HBO. Ik moet kort stukje regisseren en ervan maken wat ik wil. Maar dan kom ik weer die kant van mijzelf tegen, wat wil ik? Het ene moment denk ik dat ik dit wil, het andere moment is het zus. En uiteindelijk denk ik toch maar voor een combi van dat en zo te gaan. Maar tegen die tijd dat ik dat heb besloten, heb ik geen tijd meer om het verder af te regisseren. Ik moet het toch maar eens leren om al eerder concreet te bedenk wat ik wil. Maar ik betwijfel ten zeerste of dat ooit gaat lukken.

Het verhaal van een vrouw:

"Toen ik acht was dacht ik dat ik op mijn twaalfde alles zou weten. Toen ik twaalf was besefte ik me dat ik me vergist had als jong meisje, maar dat ik op mijn achtiende het toch echt wel zou weten. Op mijn achtiende hoopte ik dat ik het dan bij 22 het toch echt zo zou zijn en ik alles wist. Inmiddels ben ik 62 en weet ik nog steeds niet alles, maar ik heb wel geleerd om te genieten van wat ik allemaal doe en heb gedaan."

Misschien draait het daar ook wel om, genieten van het moment. Je kan nooit alles weten en misschien moeten we dat maar eens gaan accepteren en blij zijn met wat we wel weten.

I don’t know what I want
So don’t ask me
Cause I’m still trying to figure it out
Don’t know what’s down this road
I’m just walking
Trying to see through the rain coming down
Even though I’m not the only one
Who feels this way

I’m alone, on my own
And that’s all I know
I’ll be strong, I’ll be wrong
Oh, but life goes on       
I’m just a girl
Trying to find a place in this world

Got the radio on
My old blue jeans
And I’m wearing my heart on my sleeve
Feeling lucky today
Got the sunshine
Could you tell me what more do I need
And tomorrow’s just a mystery
Oh yeah, but that’s ok

I’m alone, on my own
And that’s all I know
I’ll be strong, I’ll be wrong
Oh, but life goes on       
I’m just a girl
Trying to find a place in this world

Maybe I’m just a girl on a mission
But I’m ready to fly

I’m alone, on my own
And that’s all I know
I’ll be strong, I’ll be wrong
Oh, but life goes on       
I’m just a girl
Trying to find a place in this world

Ik zit in de woonkamer van mijn ouders op de bank. Ik heb een lekker warm kopje thee in mijn handen werp een blik door het raam naar buiten. Wat ik daar aantref is een grimme sfeer. Het is wat grauw in de lucht en op het raam zie ik regendruppeltjes langzaam naar beneden glijden. Het getik van de regen tegen het raam hoor ik in gedachten, want de radio speelt erover heen met oude muziek.

Ineens krijg ik een kriebel in mijn buik en ik voel een lijntje naar m’n hoofd lopen. De radertjes worden aangeraakt en langzaamaan begint het te draaien daarboven. Er komen beelden naar boven van groene weilanden met hier en daar een bloempje en ik hoor de vogeltjes fluiten die door de lucht vliegen. Het is een verlangen naar het lekkere weer dat ze voor het afgelopen weekend hadden voorspeld.

‘Het weekend wordt lekker, we kunnen genieten van een heerlijk zonnetje..’

Maar op de één of andere manier bedoelden ze daar niet Emmen mee. Het was niet heel koud, maar ik miste toch echt dat zonnetje. Zondagmiddag was daar dan toch het zonnetje, maar op de één of andere manier was het niet lekker om op het balkon te zitten. De wind bezorgde me kippenvel.

Dus mensen van het Journaal, zouden jullie voortaan het weer willen voorspellen van heel Nederland. En niet alleen voor de Randstad?

Fijn bedankt.

Ik loop op straat en zie Marie lopen. Als ik iemand een tijdje niet gezien heb dan is zij het wel. Marie kijkt in mijn richting, stapt op mij af en zegt: ‘Hé Anne!’ Ik zie marie al zwaaiend met een grote glimlach op haar gezicht op mij aflopen. ‘Hoi Marie, hoe is het?’ We geven elkaar een hand en drie kussen op de wang. ‘Ja, met mij is het goed en met jou?’. ‘Ja, ook goed.’ zeg ik terug naar verwachting. Er volgt een praatje over de studies die we volgen en dat we het beiden erg druk hebben. Op een gegeven moment ontstaat er een ongemakkelijk gevoel bij ons allebei en ik besluit het af te kappen. ‘Nou, hé, leuk om je weer te zien, maar ik moet nu echt weer verder.’ Marie antwoord met een ‘Ja, ik ook. Nou tot ziens.’. Ik zeg nog: ‘Ja, dag!’ en dan loop ik weer verder.

Achteraf zit ik me te ergeren aan het gesprek dat ik even eerder voerde. Als ik ergens niet tegen kan is dat het wel. Je komt iemand tegen die je kent, niet heel erg goed. Maar in het verleden heb je wel te vaak met diegene gesproken, zodat je er nu niet voorbij kan lopen met een vluchtige ‘Hoi’. Je wordt gedwongen om een praatje met de persoon in kwestie te maken. Maar waardoor wordt je gedwongen? Door de maatschappij? Ja, want als je voorbij loopt zonder dat praatje, gaat diegene uiteraard dingen over je denken. Het is ongeschreven regel die iedereen weet. Kennelijk is dit door onze maatschappij zo gevormd. Het is toch belachelijk dat we ons op deze manier laten dwingen tot een bepalde houding in het leven?

Daarnaast erger ik me aan nog iets anders. Wanneer iemand vraagt hoe het gaat, is het bijna een standaard gewoonte om ‘Goed’ te zeggen. Ik weet van mezelf dat het lang niet altijd goed gaat. Maar je hebt natuurlijk ook geen zin om je leed aan iedereen te vertellen, dan kom je over als zo’n zeur. Wederom zo’n ongeschreven regel waartoe je wordt gedwongen. Ik heb een keer aan iemand gevraagd wat er dan zo goed ging, nadat ik het standaard ‘Goed’ weer naar m’n hoofd kreeg. De persoon stond een moment met de mond vol tanden. Ik dwong die persoon om er over na te denken. Waarom voel je je goed? Waardoor komt dat? Ben je lichamelijk gezond en zit je lekker in je vel? Want dat heeft zeker effect op je gemoedstoestand. Wellicht ben je gelukkig met je leven. Dan kan ik me voorstelen dat het goed gaat.

Of je zegt gewoon dat het goed gaat, maar eigenlijk is dat niet zo. Er zijn vele verklaringen. Wat ik vooral wil zeggen is dat ik niet meer zomaar aanneem dat het echt goed gaat met mensen als ze dat zeggen. Toon interesse in de persoon zelf door eventueel te vragen wat er goed gaat. En wie weet gaan ze dan nadenken over wat hen gelukkig maakt. Daar wordt je toch alleen maar blij van? En wat is er mis mee om de mensen even wakker te schudden van die gedwongen ongeschreven regels..?

Dan heb je een tijd geen behoefte om hier wat neer te zetten. Je hebt het druk met je nieuwe studie, je nieuwe leven op kamers en dan besluit die ene kerel ineens je leven binnen te wandelen. Geen wonder dat het er dan even niet van komt. Toch geef ik een knuffeltje in dit logje, aan iederen die hier kennelijk toch komt om te checken of er nog iets gebeurd met die meid..

Een knuffeltje hier
en een knuffeltje daar.
Op je wang, op je oor,
in je nek, in je haar.
Nee, wacht nog eens even,
ik ben nog niet klaar,
ik vind je zo lief,
op je neus ook een paar!

©Nannie Kuiper

Ik voel de wind
Zachtjes kruipen langs mijn huid
Een simpele streling
Een fijn gevoel
Waarbij ik mijn ogen sluit

Ik laat me gaan
En laat het zijn ding doen
Geen weerstand
Licht in mijn hoofd
Terug vliegend naar toen

Toen kon ik het niet
Ik kon er niet van genieten
Er was geen rust
Geen goed moment
Nu laat ik het niet meer schieten

Het is de wind
Kruipend over mijn huid
Een streling
Een gevoel
Tot het mijn ogen sluit

Ik ben gegroeid. Niet in de lengte, wellicht iets in de breedte, maar daar doel ik niet op. Ik doel op een geestelijke groei, een verandering in mijn denken. Zojuist kwam het ineens *poef* in mijn hoofd, toen ik mijn hele log-geschiedenis had doorgelezen. Dat gaat terug naar 2005 en dat is toch best een eind.

De laatste tijd merkte ik al aan mezelf dat ik wat minder inspiratie had voor logs, ik hoefde niet perse dingen neer te zetten. En nu heb ik door wat het is. Ik zit goed in m’n vel, het gaat lekker en ik kan de hele wereld aan als dat nodig mocht zijn. Ik ben met mijn log een periode doorgegaan, waarin ik mij niet zo voelde. Juist verre van! Ik zat heftig met mezelf in de knoop. En op mijn log probeerde ik daar soms stukjes van te ontrafelen. Soms lukte dat, soms ook niet. Maar ik was er dan wel mee bezig en dat bracht mij iedere keer een stukje dichterbij het gevoel dat ik inmiddels heb.

Natuurlijk is nog niet alles ontrafeld rondom mijn persoontje. Maar er zijn geen grote negatieve schaduwen meer die boven mij hangen. Eigenlijk zou ik best nog wat meer kunnen gaan rafelen hier, maar gewoon lekker over andere dingen. Leuke dingen zijn misschien ook leuk om eens te gaan ontleden. Wie weet ga ik me daardoor alleen maar beter door voelen.

Ik vond het gewoon een mooie ontdekking die ik deed vanavond. Het is mooi om te realiseren hoezeer ik vooruit ben gegaan en dat ik nu gewoon lekker stevig op m’n benen sta in ‘t leven. En nu wil ik het uitstralen, voor zover ik dat nog niet doe. Dus daarom deze log, als de medaille die ik heb verdiend voor mijn prestatie. En nu laat ik hem aan iedereen zien, zodat iedereen wat van zijn prachtige glans meekrijgt.

Zo simpel
Zo puur
   het kleine vlammetje
De rust
   in dat vuur
Het blijft
    en gaat nooit weg
Wakkeren? – Wellicht
Maar het blijft

In Zijn zicht